zin en onzin ziekte


balk2.jpg (42734 bytes)

Google


De zin en onzin van ziekte deel 8


Als we ziek worden dan ontkennen of vermijden we het liefst deze confrontatie met de realiteit van leven. We vluchten het liefst voor deze levenslessen. Dit vluchten is een vluchten voor het leven en je bent dan feitelijk levend dood. Een andere manier van vluchten is je te verstoppen achter een faÁade van tolerantie en onverschillig gedrag. Deze houding wordt veroorzaakt onder andere door een Calvinistische houding.

Het Calvinisme leert ons niet te huilen maar het lijden te aanvaarden. Het Calvinisme maakt het haast onmogelijk om emoties te mogen hebben en tonen. Het zijn slechts verstilde tranen die onzichtbaar voor anderen aanwezig zijn. Dus tolereert de persoon onbewust het feit en lijdt in plaats van de feiten te accepteren en er adequaat op in te spelen.

De maatschappij ontkent dat het leven een leerproces is en dus wordt ook aan jou het leerproces ontnomen. Het leerproces wordt in alle heilige boeken genoemd maar in de praktijk wordt de waarheid over leven en dood ontkend. De maatschappij ziet het als een taboe omdat ze de angst hebben de controle over jou en mij te verliezen. Ze beseffen niet dat leven en dood twee aspecten van hetzelfde zijn zoals de dag en nacht toebehoren aan een etmaal.

De westerse medische wetenschap is tot ontwikkeling gekomen in de middeleeuwen na de periode van de plaag omdat het toen werd toegestaan in het menselijk lichaam te gaan snijden. De westerse medische wetenschap is een beroep geworden waar het feitelijk niet gaat om mensen te genezen of een patiŽnt te assisteren bij zijn zelf regulerende mogelijkheden. In plaats daarvan is het een beroep geworden met als doel het tonen van technische hoogstandjes. De vraag is of dit van nut is voor de mens. Het wederzijdse vertrouwen tussen een patiŽnt en de hulpverlener was lang een herkenbaar fundament in de geneeskunst. Dit fundament is al lange tijd aan het afbrokkelen omdat de meeste doktoren slechts zelden een juiste diagnose stellen. Minder dan 50% van de diagnoses is juist. PatiŽnten worden steeds vaker teleurgesteld omdat ze zich een object voelen, een onderwerp waarop een dokter kan uitproberen of zijn werkwijze werkt. De meeste doktoren die ook alternatieve heelkunde uitoefenen kunnen veel vaker de juiste diagnose stellen. Zij zijn zelfs in staat de patiŽnt te begeleiden (geestelijk en spiritueel) in de zelfregulerende vaardigheden.

Veel mensen dwalen af van natuurlijke principes en leven in een kunstmatige wereld waardoor angsten en depressies toenemen. Anderen besluiten of je iets mag of niet. Deze kunstmatige wereld maakt ons op allerlei manieren ziek. We ontkennen het feit dat wij al die ziektes veroorzaken. We houden vol dat zij, de ander, de schuldigen zijn en dus dood moeten. We voelen ons leeg.

We voelen deze innerlijke leegte en de strijd om iets te hebben weer, nu we weer aan het eind van een lange vicieuze cirkel zijn en geconfronteerd worden met de balans en dus ook de andere kant moeten leren zien. Deze confrontatie is voor velen onbekend en dus een angstige last omdat we de communicatie met onze Essentie zijn verloren. We zijn het verloren door de onderdrukking, valse voorstellingen en vergiftigende identificaties waarin velen – vaak machthebbers - ons zijn voorgegaan. Hierdoor zijn we leeg geworden.

Onder deze druk moesten we vluchten en ons verbergen voor wie we feitelijk zijn. We houden onszelf gevangen door deze angst die zelfs verlammende tekenen vertoont. Omdat we zo ontzettend bang zijn hebben sommigen besloten dat ze mogen besluiten voor een ander. Bijna nooit durft een zieke persoon zijn verantwoordelijkheid te nemen, zijn leven in eigen hand te nemen en de realiteit aan te kijken. Draag je de verantwoordelijkheid over jou liever over aan een dokter? Leg je de last het liefst op de schouders van een ander?

Voor anderen is ziekte een organisatorisch probleem. Je mag je niet ziek melden omdat het slecht is voor de managementcijfers en dus het imago van de leidinggevende. Het is ook lastig omdat je collega’s het werk dan van jou erbij moeten doen of het werk wordt helemaal niet gedaan. Het kan dan zelfs andere werkprocessen belemmeren. De druk om je weer beter te melden is zo groot dat je een ziekte niet uitziekt, maar onderdrukt. Op de lange termijn krijg je daardoor burn outs, en staat dit aan de wieg van complexe ziektes en zelfs de dood.

We ontkennen het feit dat wij al die ziektes veroorzaken. We houden vol dat zij, de ander, de schuldigen zijn en moeten boeten. We ontkennen daarmee onze rol in het geheel.

De meeste personen worden door de maatschappij als oud bestempeld als ze nog geen 45 jaar oud zijn. Dit gebeurt in een tijdperk waarin menig mens met gemak de leeftijd van 90 jaar kan krijgen. Ze worden als economische last gezien, terwijl ze een enorme hoeveelheid aan kennis hebben vergaard, snel en integraal kunnen handelen, lange termijn denken hebben ontwikkeld. Zij moeten deze integrale kennis en vaardigheden ten gevolge van een plaatsjesboek (zie vooraan in dit boek) in de kast zetten. Zij mogen het zelfs niet overdragen aan de jongere mens. De jongere mens wil het wiel opnieuw uitvinden en zo gaat er veel kennis, materie, processen en geld naar de filistijnen. De maatschappij is verworden tot een narcistische pathologische eenheid.

Dit egocentrische gedrag komt voort uit een tekort aan binding met de eigen Essentie en daardoor binden ze zich aan andere entiteiten. Entiteiten waarvan ze niet eens beseffen wat die met hen doen. De mens is bang geworden om levend te leven. Door deze angst beginnen ze een kunstmatige wereld te scheppen. Deze kunstmatige wereld is een bedreiging voor onze identiteit (onze verbinding met onze Essentie).

De maatschappij moedigt dit narcistische gedrag in een kunstmatige wereld aan. Dit gedrag heeft zijn oorsprong in vergiftigende identificaties. Deze vergiftigende identificaties resulteren in een maatschappij die nu in stukjes uiteenvalt. Dit komt omdat er een gebrek is aan identificatie met zichzelf en de Essentie en ze daardoor geen begrip kunnen tonen voor anderen. Dit onbegrip voor henzelf en anderen leidt to een gebrek aan gezamenlijke waarden.

Een kunstmatige maatschappij oefent door gebrek aan inzicht en het verlangen naar bezit en geld, veel druk op ons uit en op onze gezondheid. Door het belemmeren van de levenssystemen en de levensstructuren is er veel stress met als gevolg depressies. Het wordt veroorzaakt door het niet weten van waarom we leven. We weten niet wat we moeten eten om gezond te blijven en weten zelfs niet wat er mis is met ons huidige systeem. We zijn vergeten welke heelkunst ons gezond kan houden of maken. Dit gebrek aan kennis geeft angst en levert ons over aan anderen die zeggen ons te leiden maar ook geen antwoorden hebben. We hebben allemaal onze Essentie verlaten waarin alle kennis ligt. Het niet meer beschikbaar of toegankelijk hebben van deze kennis is het eerste teken van een maatschappij in verval!

We vrezen de dood en dus willen we ons fysieke lichaam niet opgeven. Het fysieke lichaam bestaat echter maar tijdelijk, terwijl de ziel, onze Essentie verder gaat in een ander leven, in een andere fysiek lichaam. Het proces van sterven is een transformatie van de ene periode naar een andere periode en is onderdeel van het eeuwige leven. Deze transformatie is onvermijdelijk maar gaat goed als we onszelf realiseren en bewust en in balans leven. Dan overstijgen we het een dimensionale leven waarin velen zich nog in bevinden.

Hiertoe moeten we ons onthechten van objecten, doelen, personen en geld. We moeten leren vergeven vanuit ons hart. We moeten leren omgaan met falen, fouten maken en tegenslag. We moeten ons eigen levenspad leren kennen door in ons levensboek te lezen of te laten lezen.

Maar we vrezen de echtheid van het leven en leven daarom in angst. Angst om de controle kwijt te raken. Door deze angst kunnen andere entiteiten ons lichaam als woonplaats innemen. Daardoor verliezen we aan eigen kracht en inzicht en worden we ziek.

Wanneer we in het leven ondersteunt worden en onze angsten en vermogens aankijken, dan gaan we vanzelf een vollediger leven leiden. Dan worden we volwassen. Volwassen worden is vandaag de dag zelden nog het geval. De huidige maatschappij dwingt andersdenkenden in een hoekje door het tonen van uitwendige kracht. Uitwendige kracht is een gebrek aan innerlijke kracht.

Het is een daad van wijsheid als we iedereen leren om eerst iets vanuit alle percepties waar te nemen en dan pas een beslissing te nemen vanuit ons innerlijke vermogen om zelf te kiezen.

Wanneer neem jij als individu leiderschap over jouw leven?

Pauline Laumans

Holistisch life coach en schrijver van psychologische metafysische boeken en artikelen


 

 


 


View My Stats