Gepest worden kan de slaap dramatisch be´nvloeden

Onderzoek aan het New McLean Hospital suggereert aan de hand van een muismodel dat pesten langdurige depressieachtige slaapdysfunctie en andere effecten op het dagelijks biologisch ritme veroorzaakt.

MCLEAN HOSPITAAL

Nieuw onderzoek van de neurowetenschappers van McLean Hospital toont, aan de hand van een diermodel, dat lange tijd pesten dramatische effecten heeft op de slaap en andere circadiaans ritme gerelateerde functies, symptomen die kenmerkend zijn voor klinische depressie en andere stress-ge´nduceerde psychische aandoeningen. De onderzoekers vonden echter ook dat deze effecten kunnen worden verminderd met behulp van een experimentele klasse geneesmiddelen die stress blokkeren.

"Terwijl uit onze studie bleek dat sommige stressgerelateerde effecten op circadiaanse ritmes kortstondig zijn, zijn andere langdurig", aldus William Carlezon, PhD, hoofd van de afdeling Basic Neuroscience en directeur van het Behavioral Genetics Laboratory van het McLean Hospital en senior auteur van de studie. "Het identificeren van deze wijzigingen en het begrijpen van hun betekenis is een belangrijke stap in het ontwikkelen van methoden om de langdurige effecten van traumatische ervaringen op de geestelijke gezondheid te voorkomen."

Stress is bekend om psychiatrische aandoeningen te veroorzaken, waaronder depressie en PTSD, en de slaap wordt vaak geraakt in deze omstandigheden. Sommige mensen met stressstoornissen slapen minder dan normaal, terwijl anderen meer slapen dan normaal, of vaak meer onderbrekingen ervaren tijdens de slaap.

Om de effecten van pesten te demonstreren, gebruikten de onderzoekers een diermodel dat de fysieke en emotionele stressoren, die betrokken zijn bij het pesten van mensen, simuleren.

Voor deze procedure werd een kleinere, jongere muis gekoppeld aan een grotere, oudere agressieve muis. Wanneer de kleinere muis in de kooi van de grotere muis werd geplaatst, begon de grotere muis instinctief haar grondgebied te beschermen.

In een typische interactie die enkele minuten duurde, achtervolgde de grotere muis de kleinere, toonde agressief gedrag en gaf waarschuwingssignalen. De interactie eindigde wanneer de grotere muis de kleinere muis op de vloer of tegen een muur duwde waarbij de dominantie van de grotere muis werd geŰtaleerd.

De muizen werden vervolgens gescheiden en er werd een barriŔre tussen hen geplaatst waarbij de kooi in twee helften werd verdeeld. Een duidelijke maar geperforeerde barriŔre werd gebruikt, waardoor de muizen elkaar konden zien, ruiken en horen. De muizen bleven in deze situatie waarbij de kleinere muis voor de rest van de dag bedreigd werd door de grotere. Dit proces wordt 10 dagen lang herhaald, waarbij elke dag een nieuwe agressormuis werd aangevoerd.

Om de gegevens continu en accuraat te verzamelen, hebben de onderzoekers de kleinere muizen uitgerust met microzenders die vergelijkbaar zijn met activiteitenvolgers op mensen gebruikt om hun lichaamsbeweging, hartslag en slaap te volgen. Deze microzenders verzamelden slaap-, spieractiviteit- en lichaamstemperatuurdata, die aantoonden dat de kleinere muizen progressieve veranderingen in hun slaappatroon ondervonden, waarbij alle fasen van de slaapwakkercyclus werden be´nvloed. Het effect was het grootst wanneer de muizen kwamen uit een slaapfase genaamd paradoxale slaap, die lijkt op de REM (snelle oogbeweging) slaap bij mensen, wanneer dromen optreden en herinneringen worden versterkt. Gepeste muizen lieten veel meer opwellingen van paradoxale slaap zien, die lijken op het soort slaapstoornissen die vaak bij mensen met depressie voorkomen. Gepeste muizen vertoonden ook lichaamstemperatuur schommelingen, een effect dat ook optreedt bij mensen met depressie.

"Zowel de veranderingen in de slaap- als van de lichaamstemperatuur bleven aanhouden bij de kleinere muizen nadat ze verwijderd waren uit de fysiek en emotioneel bedreigende omgeving, wat suggereert dat ze symptomen hadden ontwikkeld die veel lijken op mensen die met langdurige depressie hebben af te rekenen,ö aldus Carlezon. "Deze effecten werden echter verminderd met betrekking tot intensiteit en duur, als de muizen werden behandeld met een kappa-opio´de receptor antagonist, een geneesmiddel dat de activiteit blokkeert van ÚÚn van de eigen opio´desystemen van de hersenen."

Carlezon verklaarde dat deze bevindingen niet alleen onthullen wat traumatische ervaringen kunnen betekenen voor de individuŰn die ze ervaren, maar ook dat we ooit iets zullen kunnen doen om de ernst van deze effecten te verminderen.

"Deze studie illustreert hoe het meten van dezelfde soorten reacties bij laboratoriumdieren en bij mensen, het tempo van de vooruitgang in het psychiatrisch onderzoek kunnen versnellen. Als we stress kunnen uitschakelen met nieuwe behandelingen kunnen we sommige vormen van psychische aandoeningen voorkomen."

Vertaling: Andre Teirlinck


Naar het overige nieuws en artikelen van vandaag


Omega 3 algen

Multivitamine

Spirulina

Probiotica